در حالی که هویت عکاس و بیشتر افراد حاضر در این عکس همچنان یک راز باقی مانده—عکاسان چارلز سی. اِبِتْس، تامس کِلی و ویلیام لِفْتْویچ هر سه در آن روز آنجا حاضر بودند و مشخص نیست کدام یک این عکس را گرفته—هیچ آهنکاری در نیویورک‌سیتی نیست که این عکس را نشانی از شهامت جماعت خود نبیند.

عکس «ناهار بر فراز آسمانخراش» با بی‌توجهی به خطر و دهن‌کجی به دوران «رکود بزرگ»، آمد تا نمادی شود بر نو شدن و جاه‌طلبی، در دورانی که جامعه هر دو را به‌شدت نیاز داشت. این عکس از آن زمان مظهر شهرش شد، با صحه گذاشتن بر این باور رمانتیک که نیویورک جایی است که از انجام پروژه‌های بی‌پروایانه باکی ندارد، کارهایی که ممکن است شهرهای نه‌چندان جسور را بترساند.

و همچون تمامی نمادهای این شهر پرهیاهو، «ناهار بر فراز آسمانخراش» اقتصاد خودش را ایجاد کرد. این عکس بازتولیدشده‌ترین عکس آژانس عکس کُربیس است. احتمالش کم است که در میدان تایمز قدم بزنید و فردی را نبینید که لیوانی با این عکس در دست دارد یا تی‌شرتش را پوشیده!