تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت هشتم)

 

ریچارد اودان. جیکوب ایزرائیل اودان، پدر ریچارد اودان، ساراسُتا، فلوریدا، ۱۹۶۹ – ۱۹۷۳
‌

الکان: آیا پیشینه‌ی یهودی دارید؟

اودان: عکس‌های پدرم، جیکوب ایزرائیل اودان، چیزهای زیادی از یهودیتم می‌گویند. یهودی بودن من را می‌توانید در توجه‌ام به انسان‌ها ببینید. من هیچ گاه به‌شیوه‌ی وودی آلن روی «گناه یهودیان» تمرکز نکرده‌ام. یهودی بودن از چیزهایی در زندگی‌ام است که بسیار به آن افتخار می‌کنم چرا که از این طریق وارث نوعی اشتیاق برای فرهنگ روشن‌فکری و ارزش‌های خانواده شدم.

الکان: روابط‌تان با فرزندان‌تان چطور است؟ آیا به جان نزدیک هستید؟

اودان: او نویسنده است. با همراهی دالایی لاما یک کتاب نوشته. پنج سال با او سفر کرد. بسیار به هم نزدیک هستیم. درباره‌ی کار با هم حرف می‌زنیم و می‌خندیم.

الکان: آیا نگران آینده هستید؟

اودان: نه. دوست دارم زمان بیشتری داشته باشم. دارم وارد فصل آخر زندگی‌‌ام می‌شوم. و قهرمانم ماتیس است چرا که او در دوران سالخوردگی خودش را کاملاً از نو ساخت. آرزویم همین است.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت هفتم)

 

ریچارد اودان. «رنه، دیور، پلاس دو لا کونکورد، پاریس»، آگوست ۱۹۴۷
‌

الکان: شما را به این محکوم کرده‌اند که در هر دو زمین بازی می‌کنید، هم به‌عنوان هنرمند و هم به‌عنوان ماشین تبلیغات.

اودان: این اتهامات که علیه عکاسانی که در حوزه‌ی تبلیغات کار می‌کنند وارد می‌شود حملاتی از طرف آدم‌های حسودی است که فاقد تخیل هستند. برخی عکاسان به نهادها رجوع می‌کنند و عاجزانه درخواست برگزاری یک نمایشگاه را می‌دهند یا می‌روند و با زنان ثروتمند ازدواج می‌کنند. یا بدتر آن که، با طرفداران خود فدا می‌شوند. اینها به این علت است که آنها نحوه‌ی کسب درآمد را نمی‌دانند. من از نهادها یا دولت پول گدایی نمی‌کنم. درآمدم را با کار برای مجلات و انجام کارزارهای تبلیغاتی تأمین می‌کنم.

الکان: چه زنانی برایتان جذابیت دارند؟

اودان: زنان گشاده‌دست و باهوشی که حس شوخ‌طبعی دارند طوری که بتوانند لبخند به لبم بی‌آورند. زنان با شخصیت قوی.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت هفتم)

 

ریچارد اودان. «هنری کسینجر، وزیر امور خارجه، واشینگتن، دی‌سی»، ۲ ژوئن ۱۹۷۶ 
‌

 

الکان: کار کردن برای نیویورکر یا ورساچه چگونه است؟

اودان: گاهی با نیویورکر به توافق می‌رسم و گاهی نه. وقتی برای ورساچه کار می‌کنم، کارم عبارت است از تهیه‌ی عکسی که مطابق با کارزار تبلیغاتی‌شان باشد. این با زمانی که برای خودم از یک زن عکس می‌گیرم متفاوت است.

الکان: چه برنامه‌هایی دارید؟

اودان: الآن تبدیل به نوعی ماشین تبلیغاتی شده‌ام و دیگر هنرمند نیستم. بخشی از من که مصاحبه می‌کند و درباره‌ی روند خلاقیتش می‌گوید کاملاً متضاد با منِ عکاس است. من بیوه‌ی خودم شده‌ام. وقتی این نمایش‌ها تمام شوند، دیگر هیچ مصاحبه‌ای نخواهم داشت. می‌روم و می‌خوانم و به یک کار جدید فکر می‌کنم.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت ششم)

 

ریچارد اودان. «مایک بِنْسیچ و دَن اَشْبِرگِر، معدنچیان زغال‌سنگ، سامرسِت، کلرادو»، ۲۹ آگوست ۱۹۸۰
‌

الکان: آیا خیلی تغییر کرده‌اید؟

اودان: وقتی عکاسی می‌کنم حس سرزندگی دارم. اما عکس‌هایم همیشه نوعی احساس شکست در من ایجاد می‌کنند. هیچ وقت نتوانستم همه‌ی آن چیزی که می‌دانم را در آنها قرار دهم.

الکان: چه چیزهایی می‌دانید؟

اودان: از ادبیات تأثیر می‌گیرم. از عکاسان دیگر چیزی نیاموخته‌ام.

الکان: آیا تکنیک‌تان تغییر کرده؟

اودان: توسعه پیدا کرده. من به دنبال شباهت‌های مردمی هستم که به نظر با یکدیگر تضاد دارند. یک روز به واشینگتن رفتم تا از هِنری کسینجر [سیاستمدار] عکاسی کنم. به من گفت: «مهربان باش.» دوست داشتم از او بپرسم که منظورش از آن حرف چیست. آیا باید کسینجر را جوان‌تر، بلندتر یا لاغرتر می‌کردم؟

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت پنجم)

 

ریچارد اودان. «بُید فُرتین، سلاخ مار زنگی سیزده ساله، سوییت‌واتر، تگزاس»، ۱۰ مارس ۱۹۷۹
‌

 

الکان: از دیدن مرور آثار خودتان چه حسی دارید؟

اودان: این عکس‌ها زندگی خودشان را یافته‌اند. حس می‌کنم که انگار دارم نمایشگاه بسیاری از عکاسان دیگر را برگزار می‌کنم.

الکان: آیا عکس‌های خودتان را دوست دارید؟

اودان: اگر نداشتم، نشان‌شان نمی‌دادم.

الکان: فرق بین ۱۹۴۴ و ۱۹۹۴ چیست؟

اودان: پنجاه سال تجربه. فرق میان یک مرد جوان و کسی که در نقطه پایان زندگی‌اش است.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت چهارم)

 

ریچارد اودان. «انجمن مأموریت» (موافقان جنگ ویتنام)، ۲۷ آوریل ۱۹۷۱

 

ریچارد اودان. «شیکاگو سِوِن» (مخالفان جنگ ویتنام)
‌

الکان: در یکی از اتاق‌ها چهار عکس قرار دارد که طی سال‌های [جنگ] ویتنام گرفته شده‌اند.

اودان: اولی مربوط به کارخانه اندی وارهول است. انقلاب جنسی آن دوران را نشان می‌دهد. دومی مربوط به طبقه متوسط است و خانواده‌ی گینزبرگ را نشان می‌دهد. سومی مربوط به کسانی است که موافق با جنگ بودند، انجمن مأموریت که متولیان جنگ در سایگون بودند. چهارمی جنبش علیه جنگ را با گروه شیکاگو سِوِن نشان می‌دهد.

الکان: عکس‌های طبقه کارگر چطور؟

اودان: در اتاق‌های بعدی پرتره‌هایی از طبقه کارگر در غرب [آمریکا] طی سال‌های ریاست جمهوری ریگان قرار دارد. در دورانی بود که او گفته بود کشور دارد شکوفایی بزرگی را تجربه می‌کند. اما این درست نبود، بیکاری گسترده‌ای وجود داشت. معادن تعطیل می‌شدند و اوضاع برای کشاورزی و دامداران گوسفند نیز خیلی بد پیش می‌رفت. مردم کار نداشتند و برای پیدا کردن کار به اینجا و آنجا می‌رفتند. آنها دائماً شغل‌شان را تغییر می‌دادند. در پالاتزو ریاله عکس‌هایی دارم که در تیمارستان مجانین در تگزاس جنوبی گرفته شده‌اند، و عکس‌هایی از قربانیان بمب‌های آتشزا (ناپالم) در ویتنام. آخری‌اش مربوط به وُلپی بال در ونیز در جشن سال نو ۱۹۸۹ است، زمانی که دیوار برلین فروریخت. آنجا شاهد پایان آریستوکراسی و کمونیسم بودید. در آخر، یک اتاق کوچک از پرتره‌های پدرم است که او را در روزهای آخر عمرش نشان می‌دهند.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت سوم)

 

ریچارد اودان. «دویما و فیل‌ها، لباس شب دیور، سیرک زمستانی، پاریس»، آگوست ۱۹۵۵
‌

اَلِن اِلکان: مُد برای شما چه معنایی دارد؟

ریچارد اودان: سعی کرده‌ام که از شکل تصنعی زنانی که در قالب ایده دیده می‌شوند خلاص شوم، و آنها را به زنان واقعی تبدیل کنم، کسانی که به مغازه می‌روند، در خیابان قدم می‌زنند و در زیرزمین گریه می‌کنند.

الکان: این نمایشگاه درباره مد نیست.

اودان: ملغمه‌ای از عکس‌ها از ایتالیا و آمریکاست، از خیابان‌های نیویورک و هارلم. من از نئورئالیسم آنتونیونی، روسلینی و فلینی تأثیر گرفته‌ام و عکس‌هایی از اجراگران خیابانی در رم و پالرمو گرفتم. سپس پرتره‌هایی از بازیگرانی مثل چاپلین، موسیقی‌دان‌ها، نویسندگان، روشن‌فکران و کارگردانانی مثل [جان] فورد، [ژان] رنوار و مارکس گرفتم. و پرتره‌هایی از آیزنهاور و کسینجر.

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت دوم)

 

ریچارد اودان. «رونالد فیشر، زنبوردار، دیویس، کلیفرنیا»، ۹ می ۱۹۸۱
‌

ریچارد اودان مرد ریزجثه‌ای است. چهره‌اش گود رفته و پشتِ موهای سفید بلند و عینک لاک‌پشتی‌اش پنهان شده است. لباس مخملی سیاه به تن دارد و کفش‌های براق پوشیده. در میان تالار کاریاتیدی در پالاتزو ریاله‌ی میلان توضیح می‌دهد که عکسش را چطور آویزان کنند. با هم در میان اتاق‌های نمایشگاهش با عنوان شاهد (۱۹۴۴ – ۱۹۹۴) قدمی زدیم. او یک قهوه، یک بطری آب معدنی و یک تکه جانْدویوتّو (نوعی آب‌نبات شکلاتی و فندقی از منطقه‌ی پیدمُنت ایتالیا) سفارش داد.

اودان می‌گوید: «این ساختمان تاریخ شگفت‌انگیزی دارد. در قرن هجدهم ساخته شده، در جنگ گذشته بمباران شده، و دوباره بیست سال پیش بازسازی شده، و هنوز هم بسیار به‌هم‌ریخته است. در تالار رقص، عکس‌هایی از رقصنده‌ها در دهه‌ی ۱۹۶۰ آویزان کرده‌ام. موسیقی گلوک و ویوالدی [موسیقی‌دانان قرن هجدهم] هم در فضا پخش می‌شود. این گونه، روح قرن هجدهمی می‌توانست با توییگی، جین شریمپتن، پِنِلُپی تری و وروشکا دیالوگی برقرار کند. این مقدمه است. شروع اتاقی دیگر به مُد ۱۹۴۵ در پاریس اختصاص خواهد داشت—عکس‌هایی از دُویما با فیل‌ها، سوزی پارکر، مارلینه دیتریش و مارِلا آنی‌یِلی. باقی‌اش مربوط به مُد است.»

تقویم عکاسی:ریچارد اودان(قسمت اول)

  

ریچارد اودان. سلف‌پرتره
‌
‌

ریچارد اَوِدان (Richard Avedon) (1923 – ۲۰۰۴) از مشهورترین عکاسان جهان و از موفق‌ترین عکاسان در هر دو حوزه‌ی هنر و تبلیغات است. در جهان عکاسی او را غالباً با نوآوری‌هایش در حوزه مد و پرتره‌های سبک‌مند و تأثیرگذارش به‌ویژه پروژه «در غرب آمریکا» (۱۹۸۵) می‌شناسند. متنی که در ادامه می‌خوانید، گفت‌وگوی خبرنگار الن الکان با این عکاس است که حول نمایشگاه مرور آثار او در ۱۳ ژانویه ۱۹۹۵ انجام گرفت. اودان در این مصاحبه که در ۷۲ سالگی‌اش انجام شده، از عکس‌ها، علایق و برنامه‌هایش می‌گوید.

فراخوان مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۲(قسمت چهارم)

 

Michael Magers. از مجموعه «Independent Mysteries»، از آثار برگزیده داوران مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۱
‌

داوران

 

• Fiona Shields، رئیس بخش عکاسی نشریه گاردین، بریتانیا
• Matt Stuart، عکاس خیابانی بریتانیایی از هلند
• Eslah Attar، دبیر عکس در نیویورک‌تایمز، آمریکا
• Dewi Lewis، از مؤسسان انتشارات Dewi Lewis، بریتانیا
• Sam Barzilay، از مؤسسان رویداد Photoville، آمریکا
• Samantha Clark، دبیر عکس در نشنال جئوگرافیک، آمریکا
• Melissa O’Shaughnessy، عکاس ساکن آمریکا
• Jim Casper، سردبیر لنزکالچر، هلند
  ‌

مهلت ارسال آثار

• تا چهارشنبه ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱ (۱ تیر ۱۴۰۱)

فراخوان مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۲(قسمت سوم)

 

Alana Colville. از مجموعه «What Was Lost to 2020»، از آثار برگزیده داوران مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۱
‌

جوایز

 

• برندگان بخش مجموعه‌عکس:
  ‌
  رتبه اول: ۳۵۰۰ دلار
  رتبه دوم: ۲۰۰۰ دلار
  رتبه سوم: ۱۰۰۰ دلار
  ‌
• برندگان بخش تک‌عکس:
  ‌
  رتبه اول: ۲۰۰۰ دلار
  رتبه دوم: ۱۰۰۰ دلار
  رتبه سوم: ۵۰۰ دلار
  ‌
• آثار ۶ عکاس برنده این رقابت (رتبه اول تا سوم بخش‌های تک‌عکس و مجموعه‌عکس) در نمایشگاهی گروهی در سال ۲۰۲۳ به نمایش درخواهند آمد.
• آثار برنده، ۸ اثر برگزیده‌ی داوران (هر داور یک عکاس را انتخاب می‌کند) و ۲۵ فینالیست پوشش گسترده رسانه‌ای خواهند داشت.
• تمامی شرکت‌کننده‌ها می‌توانند حساب کاربری پرتفلیو (گزیده‌ی آثار) در وبسایت لنزکالچر داشته باشند و شانس قرار گرفتن در بخش آنلاین Lensculture Discoveries را خواهند داشت.

فراخوان مسابقه عکاسی خیابانی لنز کالچر ۲۰۲۲(قسمت دوم)

 

Sam Ferris. از مجموعه «In Visible Light»، رتبه دوم بخش مجموعه‌عکس مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۱
‌

شرایط شرکت در رقابت

 

• عکاسان از هر نقطه‌ای از جهان، حرفه‌ای یا آماتور، عکاسی با دوربین دیجیتال، عکاسی با موبایل یا عکاسی آنالوگ، با عکس‌های خیابانی خود می‌توانند در این رقابت شرکت کنند.
• حضور هر شرکت‌کننده با یک عکس رایگان است. هزینه‌ی فرستادن هر عکس اضافه ۱۰ دلار است.
• فرستادن ۵ تک‌عکس با هزینه‌ی ۳۵ دلار صورت می‌پذیرد (۱۰ دلار به‌ازای هر عکس اضافه). به‌ازای ۱۵ دلار بیشتر یک رویو (نقد و بررسی) کتبی از کارها برای شرکت‌کننده فرستاده خواهد شد.
• فرستادن یک مجموعه‌عکس حداکثر ۱۰ عکسی با هزینه‌ی ۴۵ دلار صورت می‌پذیرد. داوری بر اساس مجموعه صورت می‌گیرد و نه تک‌عکس. به‌ازای ۱۵ دلار بیشتر یک رویو (نقد و بررسی) کتبی از کارها برای شرکت‌کننده فرستاده خواهد شد.

فراخوان مسابقه عکاسی خیابانی لنز کالچر ۲۰۲۲(قسمت اول)

     

Hervé Chatel. «معلق در آسمان»، از فینالیست‌های مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر ۲۰۲۱
‌
 

مجله لنزکالچر طی فراخوانی از عکاسان سرتاسر جهان برای شرکت در هشتمین دوره مسابقه عکاسی خیابانی لنزکالچر دعوت به عمل می‌آورد.

عکاسان در هر سطحی از تجربه، با هر نگاه و هر ابزاری—عکاسی با دوربین دیجیتال، عکاسی با موبایل یا عکاسی آنالوگ—با عکس‌های خود از خیابان و شهر و در ژانر عکاسی خیابانی مجاز به شرکت در این رقابت هستند.

به‌سیاق سایر مسابقات لنزکالچر، شرکت یک عکس در این رقابت رایگان است. برندگان، علاوه بر نمایش گروهی آثارشان، برنده‌ی مجموع جوایز نقدی به‌ارزش ۱۰ هزار دلار خواهند شد.

نمایشگاه عکس تاریخی «آنتوان خان»در موزه عکسخانه شهر(قسمت دوم)

 

آنتوان سوریوگین (زاده ۱۲۳۰، درگذشت ۱۳۱۲ هجری شمسی) یک عکاس روسی-گرجی-ارمنی حاضر در ایران عصر قاجار و پهلوی بود. آنتوان سوریوگین با ۵ دهه فعالیت حرفه‌ای عکاسی، یکی از مهمترین شاهدان زندگی ایرانیان از دوران ناصرالدین شاه تا سلطنت رضاشاه است. او برای کامل کردن مجموعه عکس‌های خود تمامی ایران را زیر پا گذاشت و از سوژه‌های گوناگون بهترین تصاویر را تهیه کرد. مردم، مناظر، بناهای تاریخی، آداب و رسوم، مشاغل و حرفه‌ها، اشیاء و سرانجام تمام زوایای زندگی ایرانیان سوژه عکاسی او بودند.

علاقه‌مندان برای بازدید می‌توانند با رعایت کامل پروتکل‌های بهداشتی تا روز سه‌شنبه ۳۱ خرداد ماه ۱۴۰۱ در روزهای شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۰۹:۰۰ تا ۱۷:۰۰ و پنج شنبه از ساعت ۰۹:۰۰ تا ۱۳:۰۰ به موزه عکسخانه شهر مراجعه کنند.
‌

نمایشگاه عکس «آنتوان خان»
۲۸ اردیبهشت تا ۳۱ خرداد ۱۴۰۱
ساعات بازدید: شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۰۹:۰۰ تا ۱۷:۰۰ و پنج‌شنبه از ساعت ۰۹:۰۰ تا ۱۳:۰۰ (افتتاحیه: چهارشنبه ساعت ۱۵)
نشانی: تهران، میدان هفتم تیر، میدان بهارشیراز، بوستان بهارشیراز، موزه عکسخانه شهر
تلفن: [phone]

نمایشگاه عکس تاریخی «آنتوان خان»در موزه عکسخانه شهر(قسمت اول)

 

نمایشگاه عکس تاریخی «آنتوان خان» روز چهارشنبه ۲۸ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ ساعت ۱۵ در موزه عکسخانه شهر افتتاح می‌شود.

این نمایشگاه به‌مناسبت ۲۷مین سالگرد تأسیس موزه عکسخانه شهر و همچنین روز جهانی موزه‌ها برگزار می‌گردد و مجموعه‌ای از عکس‌های آنتوان سوریوگین از عکاسان برجسته دوره قاجار است که در گنجینه موزه عکسخانه شهر نگهداری می‌شود. در این نمایشگاه ۲۰ قطعه عکس پرتره ۲۰ در ۳۰ سانتی‌متر از این عکاس به نمایش گذاشته خواهد شد.

فراخوان شماره پانزدهم مجله عکس DER GREIF(قسمت سوم)

 

جوایز

 

• انتشار آثار برگزیده در شماره پانزدهم مجله Der Greif و اهداء یک نسخه از مجله به هر برگزیده.
• شانس دیده شدن آثار توسط برخی از هنرمندان شناخته‌شده این حوزه از جمله:
  Todd Hido, Laia Abril, Thomas Albdorf, Mårten Lange, Jessica Backhaus, Anna Ehrenstein, Max Siedentopf, Clare Strand, Eva Stenram, Andy Kassier, Charlie Engman
  ‌

 

مهلت ارسال آثار

 

• دوشنبه ۱۱ جولای ۲۰۲۲ (۲۰ تیر ۱۴۰۱)

فراخوان شماره پانزدهم مجله عکس DER GREIF(قسمت دوم)

 

شرایط شرکت در رقابت

 

• شرکت در این رقابت رایگان است. (شرکت‌کنندگان می‌توانند مبلغ ۱۲ یورو را به‌صورت داوطلبانه اهداء کنند. برگزارکننده در توضیح این امر آورده: «ما نمی‌خواهیم که این مبلغ پیشنهادی سد راه شما برای ارسال اثرتان شود. اگر قادر به کمک مالی نیستید، لطفاً ایمیلی به [e-mail]ارسال کنید تا یک کدvoucher  به شما ارسال شود و با آن بتوانید به‌صورت رایگان شرکت کنید).
• موضوع این رقابت حول مفهوم collectivity (جمع، اشتراک و امر اشتراکی) می‌چرخد.
• هر شرکت‌کننده می‌تواند تا پنج اثر برای مجله ارسال کند.
• فایل‌های ارسالی باید در قالب JPG و با طول حداقل ۳۰۰۰ پیکسل باشند.
• هر عکس باید دارای عنوان، توضیح، کشور و مکان عکس و تاریخ تهیه عکس (به‌سال) باشد.
• هر شرکت‌کننده باید یک پرتره کاور برای جلد مجله نیز ارسال کند، در قالب JPG و با طول حداقل ۳۰۰۰ پیکسل.

فراخوان شماره پانزدهم مجله عکس DER GREIF(قسمت اول)

     

دِر گرایف ناشر شناخته‌شده‌ی حوزه عکاسی هنری معاصر از عکاسان سرتاسر جهان برای مشارکت در گردآوری شماره پانزدهم مجله Der Greif دعوت به عمل می‌آورد.

شماره پانزدهم کتاب در گرایف با عنوان «The collectivity issue» از ۵۰ هنرمند شناخته‌شده به‌عنوان ادیتور میهمان دعوت کرده تا هر هنرمند یک عکس خود را در کنار یک عکس منتخب خود از این فراخوان قرار دهد. عکاسان می‌توانند آن دسته از کارهای خودشان را که با برداشت خودشان از مفهوم collectivity (جمع، اشتراک و امر اشتراکی) مطابقت دارد، ارسال نمایند.

نمایشگاه آنلاین عکس‌های خشایار جوانمردی در وبسایت گالری راه ابریشم(قسمت دوم)

درباره عکاس

خشایار جوانمردی متولد ۱۳۷۰ عکاس مستند اجتماعی است. او در در پروژه‌های خود سعی در به تصویر کشیدن مسائل اجتماعی و مستند بر اساس تجربیات شخصی خودش را دارد. او فعالیت خود در مطبوعات ایران را به‌صورت حرفه‌ای از نوزده سالگی و با همکاری با آژانس عکس جم آغاز کرد. عکس‌های او در نیویورک‌تایمز، رویترز، واشینگتن‌پست، گاردین و بسیاری روزنامه‌ها و نشریات داخلی و خارجی منتشر شده است. او پایه‌گذار و مدیر هنری آژانس عکس «ممات» است.

نمایشگاه آنلاین عکس‌های خشایار جوانمردی در وبسایت گالری راه ابریشم(قسمت اول)

 

خشایار جوانمردی. از مجموعه «از پنجره قطار»
‌
 

نمایشگاه آنلاین عکس‌های خشایار جوانمردی با عنوان «از پنجره قطار» در وبسایت گالری راه ابریشم پذیرای علاقه‌مندان است.

در معرفی این نمایشگاه آمده است: 

«اسناد انواع گوناگون دارند. بعضی‌ها حاصل یک حادثه‌اند، بعضی اثباتگر یک حقیقت‌اند، بعضی‌ها در گذر زمان ارزشمند می‌شوند و بعضی مالکیت تعیین می‌کنند. این سند اما یادگاری است مربوط به سال ۱۸۴۸ که اولین خط آهن ایران بهره‌برداری شد.

سند من حاصل نگاهی است بی‌وقفه در طول ۱۴۰۸۷ کیلومتر.

سندی از آسمان و زمین، خاک و آب، حیات و مرگ.

سندی از سرزمین تاریخ و تمدن، سیاست و فرهنگ و در نهایت واقعیت و خیال.

سند من نگاهیست بی‌واسطه و بی‌قضاوت، عکس‌هایی از پشت پنجره‌ی لکوموتیو قطار به زمین و آسمانی که به نام ایران میشناسیمش.»

داستان یک عکس:ناهار روی آسمانخراش(قسمت دوم)

در حالی که هویت عکاس و بیشتر افراد حاضر در این عکس همچنان یک راز باقی مانده—عکاسان چارلز سی. اِبِتْس، تامس کِلی و ویلیام لِفْتْویچ هر سه در آن روز آنجا حاضر بودند و مشخص نیست کدام یک این عکس را گرفته—هیچ آهنکاری در نیویورک‌سیتی نیست که این عکس را نشانی از شهامت جماعت خود نبیند.

عکس «ناهار بر فراز آسمانخراش» با بی‌توجهی به خطر و دهن‌کجی به دوران «رکود بزرگ»، آمد تا نمادی شود بر نو شدن و جاه‌طلبی، در دورانی که جامعه هر دو را به‌شدت نیاز داشت. این عکس از آن زمان مظهر شهرش شد، با صحه گذاشتن بر این باور رمانتیک که نیویورک جایی است که از انجام پروژه‌های بی‌پروایانه باکی ندارد، کارهایی که ممکن است شهرهای نه‌چندان جسور را بترساند.

و همچون تمامی نمادهای این شهر پرهیاهو، «ناهار بر فراز آسمانخراش» اقتصاد خودش را ایجاد کرد. این عکس بازتولیدشده‌ترین عکس آژانس عکس کُربیس است. احتمالش کم است که در میدان تایمز قدم بزنید و فردی را نبینید که لیوانی با این عکس در دست دارد یا تی‌شرتش را پوشیده!

داستان یک عکس:ناهار روی آسمانخراش(قسمت اول)

     

عکاس نامعلوم. «ناهار روی آسمانخراش»، ۱۹۳۲
‌

خطرناک‌ترین و همزمان بازیگوشانه‌ترین وعده‌ی ناهاری که تا کنون ثبت شده: یازده مرد در حال گپ زدن، سیگار روشن کردن و ناهار خوردن هستند، انگارنه‌انگار که ۲۵۰ متر بالاتر از سطح زمین منهتن روی یک تیر باریک ساختمانی معلق در میان آسمان و زمین نشسته‌اند!

آسودگی آنها واقعی است؛ این مردان کارگران ساختمانی دست‌اندرکار در ساخت مرکز راکفلر هستند. اما این عکس، که در طبقه ۶۹ام RCA Building (که اکنون آسمانخراش جنرال الکتریک نام دارد) گرفته شده، به‌عنوان بخشی از کارزار تبلیغاتی برای این آسمانخراش عظیم، کارگردانی شده است.

فراخوان جایزه بین‌المللی الارد-می ۲۰۲۲(قسمت سوم)

 

Mouneb Nassar. سوریه، «نشانه‌های نو شدن»، از عکس‌های برگزیده جایزه عکاسی Allard Prize May 2020
‌

جوایز

 

• هر یک از حداکثر شش عکس برنده ۱۰۰۰ دلار کانادا دریافت خواهد کرد.
• عکس‌های برگزیده در وبسایت Allard Prizeبه نمایش در خواهند آمد.
  ‌

 

مهلت ارسال آثار

 

• سه‌شنبه ۱ نوامبر ۲۰۲۲ (۱۰ آبان ۱۴۰۱)

فراخوان جایزه عکاسی بین‌المللی الارد-می ۲۰۲۲(قسمت دوم)

 

Duncan Tafel. شیلی، «شیلی باقدرت می‌ایستد»، از عکس‌های برگزیده جایزه عکاسی Allard Prize November 2019
‌

شرایط شرکت در رقابت

 

• شرکت در این رقابت برای تمامی عکاسان بالای سن قانونی (۱۸ سال) از سرتاسر جهان رایگان است.
• موضوع این رقابت عکس‌هایی است که شجاعت و رهبری در مبارزه با فساد را نشان داده و حقوق بشر را اشاعه می‌دهند.
• هر شرکت‌کننده می‌تواند تا ۴ تک‌عکس ارسال کند (در صورت ارسال عکس‌های بیشتر، ممکن است تمامی عکس‌ها از جمله چهار عکس اول، کنار گذاشته شوند).
• عکس‌های افقی باید دارای حداقل طول ۱۱۸۰ پیکسل و عکس‌های عمودی باید دارای حداقل طول ۷۴۰ پیکسل باشند، بدون قاب و حاشیه.
• نام هر فایل عکس باید حاوی نام عکاس باشد.
• هر عکس بایستی همراه عنوان و یک توضیح حداکثر ۱۲۰۰ کارکتری (یک یا دو پاراگراف) باشد (به زبان انگلیسی).

فراخوان جایزه عکاسی بین‌المللی الارد-می ۲۰۲۲(قسمت اول)

 

Anton Poltnikov. روسیه، «جامعه خاموش»، از پنج عکس برگزیده جایزه عکاسی Allard Prize November 2021
‌
‌

از عکاسان سرتاسر جهان برای شرکت در مسابقه عکاسی بین‌المللی الارد دعوت به عمل می‌آید.

جایزه اَلارد که از سال ۲۰۱۲ در دانشگاه بریتیش کلمبیا در کانادا شروع به کار کرده، هر شش ماه یک بار (می و نوامبر هر سال) در دو بخش عکاسی و ویدئو برگزار می‌شود. در معرفی بخش عکاسی این رقابت آمده است: «عکس‌های ارسالی بایستی نشان‌گر شجاعت و رهبری در مبارزه با فساد باشند، به‌ویژه از طریق رواج شفافیت، مسئولیت‌پذیری، قانون‌مداری، حقوق بشر و/یا مبارزه با فساد در حالت کلی. ما همچنین مشخصاً از آثاری استقبال می‌کنیم که فساد و تخطی از حقوق بشر را در جهان توسعه‌یافته نشان می‌دهند.»

شرکت در این رقابت رایگان است و هر یک از حداکثر شش عکس برنده هزار دلار کانادا دریافت خواهد کرد.

نمایش آثار شیرین نشاط در موزه هنر معاصر کانادا(قسمت چهارم)

 

 

‌

آخرین بخش این نمایشگاه چیدمان ویدئویی دوکاناله‌ای با عنوان «خلسه» است. سوژه‌های زن در این پروژه از فضای معمول شهری خود خارج شده و به طبیعت پیوسته‌اند، و برعکس، گروهی از مردان در محیطی دست‌ساخته قرار دارند. «دوئل» بین مردان سفیدپوش و زنان سیاه‌پوش—بیننده می‌تواند به انتخاب خود در جایی میان این دو صفحه نمایشگر قرار بگیرد—تمثیلی است برای تأمل روی جنسیت.

نشاط با پرتره‌ها، چشم‌اندازهای صحرایی و روایت‌های سورئالش در جست‌وجوی جایگاهش به‌عنوان یک زن است، زنی که در ایالت متحده زندگی می‌کند اما دغدغه‌ی کشور زادگاهش را دارد.

نمایشگاه «سرزمین رویاها» تا ۳۱ جولای ۲۰۲۲ (۹ مرداد ۱۴۰۱) در موزه هنر معاصر تورنتو کاناداپذیرای علاقه‌مندان است

نمایش آثار شیرین نشاط در موزه هنر معاصر کانادا(قسمت سوم)

 

 

 

‌

چیدمان ویدئویی دوگانه‌ی همراه این کار، که آن نیز در نیومکزیکو تهیه شده، نوعی روایت دو-لتی است که یک زن ایرانی با نام سمین را دنبال می‌کند. او با رفتن به یک جامعه کوچک آمریکایی محلی‌ها را ملاقات کرده، آنها را عکاسی و رویاهایشان را ثبت می‌کند. سیمین زیر پوشش یک هنرجو، روش کار خود نشاط را تکرار کرده است. او به «کلونی» بازمی‌گردد، یک جامعه‌ی ایرانی عجیب‌وغریب و مرموز درون یک کوهستان که اعضایش مشغول دریافت، گزینش و تحلیل رویاهای شهروندان آمریکایی هستند. با شنیدن خواسته‌ها و ترس‌های مصاحبه‌شوندگان—که فرق زیادی با خواسته‌ها و ترس‌های خود سیمین ندارند—شکاف‌های فرهنگی و سیاسی شروع به محو شدن می‌کنند.

بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، پس از نخستین بازگشت نشاط به ایران پس از انقلاب ۵۷، او مجموعه‌ای از عکس‌ها با عنوان «زنان الله» تهیه کرد. این عکس‌ها با فرم مینیمال و چشمگیرشان روی چهار عنصر نمادین تمرکز دارند: چادر، سلاح، نوشته و نگاه.

نمایش آثار شیرین نشاط در موزه هنر معاصر کانادا(قسمت دوم)

 

‌

«روجا» پیش‌درآمدی است بر پروژه جدیدتر «سرزمین رویاها». نشاط برای این پروژه عظیم در سال ۲۰۱۹ ایالت نیومکزیکو را پیمود و شهرها و جوامعی را برای عکاسی ملاقات کرد. او از هر یک از سوژه‌هایش خواست تا یکی از رویاهای اخیرشان را با او در میان بگذارند. حاصل کار، چیدمانی از ۱۱۱ پرتره است که بسیاری از آنها تصویرسازی‌ها و نوشته‌های فارسی نام سوژه، تاریخ و محل تولد او را در بر می‌گیرند.

نمایش آثار شیرین نشاط در موزه هنر معاصر کانادا(قسمت اول)

    

اولین نمایشگاه بزرگ شیرین نشاط طی بیست سال گذشته در کانادا بر همگرایی کار عکاسی و فیلم این هنرمند متمرکز است.

نمایشگاه «سرزمین رویاها» چهار پروژه مهم این هنرمند ایرانی مقیم آمریکا را گرد هم می‌آورد: «روجا» (۲۰۱۶)، «سرزمین رویاها» (۲۰۱۹)، «زنان الله» (۱۹۹۳ – ۱۹۹۷) و «خلسه» (۱۹۹۹).

کار ویدئویی «روجا» بخشی از سه‌گانه ویدئویی «رویاپردازان» است و ملهم از یکی رویاهای خود نشاط، رنگمایه‌های تاریکی که به جداماندگیِ برآمده از انتخابِ ماندن در تبعید از سال ۱۹۹۶ اشاره دارد.

فراخوان جایزه عکاس سال آب و هوا ۲۰۲۲(قسمت چهارم)

 

Christopher de Castro Comeso. برنده بخش موبایلی Weather Photographer of the Year 2021
‌

مهلت ارسال آثار

 

• سه‌شنبه ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲ (۷ تیر ۱۴۰۱)